Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Κρίση και σεξισμός στα media. Που μας οδηγεί η κουλτούρα της μοντελοβίζιτας;

                sexist 

                                                                                                                             Της Βασιλίκας Σαριλάκη

Κάποτε, στους κύκλους της Αριστεράς έλεγαν μια φράση..πώς η θέση που επιφυλάσσει στην γυναίκα μια κοινωνία, δείχνει και το επίπεδό της. Σοφή φράση!  Σήμερα στο ζενίθ της κρίσης, το φτηνιάρικο, εξευτελιστικό και σεξιστικό θέαμα βάζει την σφραγίδα του στον ξεπεσμό των media, ακυρώνοντας κάθε έννοια πολιτισμού και παιδείας. H βία του σεξισμού λοιπόν,είναι ένας σαφής δείκτης της τριτοκοσμικής μας πλέμπας και είναι ενδεικτικό το πόσο η έλλειψη παιδείας και κουλτούρας οδηγεί την νεολαία σήμερα στον λαϊκισμό και κυρίως στην βία.... Στην έρευνα που ακολουθεί, προσπαθούμε να δούμε πως έχει η κατάσταση στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε σχέση με τον σεξισμό, ειδικότερα στα media, στην διαφήμιση, αναψηλαφώντας και την φοβερή εποχή Κωστόπουλου όπου τα περιοδικά τίμησαν τόσο την βία του σεξισμού..

To έξυπνο και πολύ ενδιαφέρον αυτό video που δημοσίευσε η Huff Post είναι αποτέλεσμα έρευνας και καλλιτεχνικής εργασίας  σπουδαστριών κι έχει θέμα “Πως θα ήταν οι σεξιστικές διαφημίσεις αν άλλαζαν οι ρόλοι των δύο φύλων. Παράλληλα περιέχει στοιχεία ερευνών πάνω στο θέμα”.                                              

Δυστυχώς, μας συνήθισαν στην βία του σεξιστικού θεάματος. Μας συνήθισαν να βλέπουμε στην TV μοντελοβίζιτες, να ασκούν συχνά χρέη παρουσιάστριας, ημιτσίτσιδες χειμώνα-καλοκαίρι σε τηλεπαιχνίδια, πρωϊνάδικα, μεσημεριανά, έως και δελτία καιρού! Συνηθίσαμε να βλέπουμε σεξιστικές διαφημίσεις, σεξιστικά “ρεπορτάζ”, τηλεπαρουσιαστές να χουφτώνουν δημόσια Τζούλιες..να μας πλασάρουν φτηνά σεξιστικά ανέκδοτα δημοτικού, χυδαία βιντεάκια της πλάκας. Κι από πίσω το εμπόριο. Ψυχών τε και σωμάτων..Κρυφό ή φανερό, με κρυφές ή φανερές πόρνες, με κρυφούς ή φανερούς νταβατζήδες, ή ματάκηδες, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές..

xeftila

 Η απόλυτη ξεφτίλα. Έφη Σκορδά, Σάσα Σταμάτη και αισθητικός βάζουν στα τέσσερα μια κοπέλα για να δείξουν αποτρίχωση μπικίνι. Δεν θα αναπαράγουμε το γελοίο βίντεο φυσικά που προκάλεσε σάλο. 

Η νεολαία μεγάλωσε με αυτόν τον κυνισμό. Ανεχόμαστε πλέον έως και πορνοτηλεφωνικές υπηρεσίες καναλιών που διανυκτερεύουν ως οπτικά μπουρδέλα, χωρίς ποτέ να έχει παρέμβει κανένα απολύτως ΕΣΡ! Ως που θα πάει αυτό; Είναι θέμα πουριτανισμού; ΌΧΙ. Απλά όλο αυτό δεν έχει καμία σχέση με το σεξ και τον έρωτα που απελευθερώνουν τον άνθρωπο. Είναι μάλιστα αντίθετα!.Έχει σχέση με το εμπόριο,την βία και τα πρότυπα που πάνε να μας φορέσουν σαν στενά παπούτσια..

sexist open legs

 Παραλίγο στην Ευρώπη.. Στον σημερινό hard core καπιταλισμό, στην ξέφρενη εκμετάλλευση και τον κυνισμό του ανταγωνισμού, τα δικαιώματα των γυναικών έχουν σαφέστατα οπισθοχωρήσει. Ακόμα και στα πλέον αναπτυγμένα Βόρεια κράτη της Ευρώπης, όπου το κοινωνικό κράτος διαθέτει κατακτήσεις που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα θα είχαν άλλοι λαοί, οι οπισθοχωρήσεις αυτές είναι ορατές. Πάρτε παράδειγμα την Σουηδία. Κάτι πήγε να γίνει το 2008 στην Βουλή της όταν μετά από πολλά αιτήματα έβγαλε αίφνης κόκκινη κάρτα στην σεξιστική διαφήμιση, αλλά σύντομα την πήρε πίσω.

clip_image002Η χώρα με τους πλέον προωθημένους νόμους περί ισότητας των δύο φύλλων είχε ζητήσει τότε από την καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Γκέτενμποργκ Eva-Maria Svensson (που είναι και ευρωβουλευτής του κόμματος της Αριστεράς της Σουηδίας) την σύνταξη ενός νέου σχεδίου νόμου που να απαγορεύει ολοσχερώς την σεξιστική διαφήμιση. Ο νόμος κατατέθηκε στην Βουλή, αλλά δυστυχώς δεν ψηφίστηκε καθώς κόλλησε στο δικαίωμα περί ελευθερίας Τύπου!. Η ελευθερία της αξιοπρέπειας της γυναίκας πήγε περίπατο. Την ημέρα εκείνη ή αριστερή βουλευτής ρώτησε τον αντίμαχο βουλευτή το αυτονόητο:

   “Why should women’s bodies be used to sell things?”

Αυτή η ερώτηση δεν απαντήθηκε ποτέ.. Αφορμή για την κατάθεση του νόμου ήταν μια διαφήμιση μπύρας που έδειχνε μια κοπέλα με ερεθισμένες θηλές κάτω από το μπλουζάκι της την ώρα που έπινε την μπύρα! Η διαφήμιση καταργήθηκε. Αλλά ο νόμος δεν πέρασε. Κρίμα.

Γιατί ο δίκαιος αυτός νόμος που θα ψηφιζόταν τότε, δεν περιοριζόταν στην απαγόρευση των διαφημίσεων που προσβάλλουν μόνο τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες όταν χρησιμοποιούνται σεξουαλικά υπονοούμενα εις βάρος τους ή όταν χρησιμοποιείται το γυμνό σώμα υπαινικτικά για προώθηση προϊόντων. Ήταν ένας νόμος που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα προηγούμενο και σε άλλες χώρες..Αυτά συνέβησαν στην Σουηδία. Τι γίνεται όμως στο Ελλαδιστάν;

Elladistan. Πίπες και μοντελοβίζιτες..Όλοι θα έχετε ακούσει την περιβόητη διαφήμιση που λάνσαρε κάποτε επί χούντας, μια πίπα, με το αμίμητο σλόγκαν «αν δεν θέλεις να τον παίρνεις από πίσω πάρ’ του μια πίπα». Η διαφήμιση αυτή όπως μου είπε μεγάλος διαφημιστής έκανε πάταγο, έγινε χοντροκομμένο σεξιστικό ανέκδοτο σε παρέες, μικρών και μεγάλων κι άργησε πολύ να αποσυρθεί. Από το χοντροκομμένο αυτό ανέκδοτο του λιμανιού, που ωστόσο αποτελούσε εξαίρεση, φτάσαμε σήμερα στον απόλυτο κυνισμό, την καθολική «αποδοχή» της σεξιστικής διαφήμισης και την σχεδόν πορνογραφική εικόνα της γυναίκας στα Μ. Μ. Ε. 

Με  μοντελοβίζιτες, που ενίοτε ασκούν και χρέη παρουσιάστριας, ημιτσίτσιδες χειμώνα-καλοκαίρι σε τηλεπαιχνίδια, (είναι παντός καιρού ..διαθέσιμες) στα πρωϊνάδικα, στα μεσημεριανά, πιο παλιά και στα δελτία καιρού!( Ά ρε Μαλέλη που μετά την Πετρούλα έγινες και ΔΗΜΑΡ! ..)  Και με διάσημους τηλεπαρουσιαστές να χουφτώνουν δημόσια Τζούλιες.. Φτηνά σεξιστικά ανέκδοτα, χυδαία υπονοούμενα, τρίψιμο στις μπάρες, κόλλημα στον εγκέφαλο με το σεξ με χαζοβιντεάκια, ακόμη κι ο προθάλαμος ενός μπουρδέλου θα έδειχνε πιο σοβαρός.. Κι από δίπλα το εμπόριο. Ψυχών τε και σωμάτων..Κρυφό ή φανερό, με κρυφές ή φανερές πόρνες, με κρυφούς ή φανερούς νταβατζήδες, ή ματάκηδες, όλα έχει ο μπαχτσές..

Ο σεξισμός λοιπόν κι η χρησιμοποίηση του γυναικείου σώματος ως αντικειμένου προς πώληση προϊόντων πολύ καλά κρατεί. Και κανείς δεν μιλάει. Όλοι γνωρίζουν τις πορνοτηλεφωνικές υπηρεσίες των τηλεοπτικών καναλιών που διανυκτερεύουν ως οπτικά μπουρδέλα, χωρίς ποτέ να έχει παρέμβει κανένα απολύτως ΕΣΡ καθόσον βέβαια, αυτό το θέαμα είναι απολύτως θεμιτό και ποιοτικό! Η γενική εικόνα της τηλεόρασης δεν ενθαρρύνει καθόλου προς μιαν έννοια αξιοκρατίας και ποιότητας παρά προβάλλει πρότυπα συχνά επικίνδυνα.. Αναρωτιέται κανείς. Ο μόνος δρόμος να γίνεις παρουσιάστρια περνάει απαραίτητα από την φωτογράφηση με εσώρουχα; Κι αν ναι, τότε γιατί δεν ισχύει  και για άντρες; Γιατί δεν είδαμε ακόμα–λέω τυχαία- τον  Χατζηνικολάου με σλιπάκι στο MAX; Γιατί μόλις γελάσατε μ΄ αυτό και το άλλο σας φαίνεται αυτονόητο;

                                                                                         Ώδή στην Φλορίντα Πετροτσέλι   

                                                                                                                 Στην πρωινή Μελέτη και το 2008 στο ΜΑΧ.

Η υποκρισία της Ελληνικής κοινωνίας περισσεύει και δεν είναι θέμα πουριτανισμού αλλά απόλυτης ξεφτίλας πλέον. Γι’ αυτό φτάσαμε στα σημερινά μας χάλια. Και ναί η τέχνη δεν ενοχλείται καθόλου από το γυμνό, -υπάρχουν χιλιάδες έντεχνες  ή μη γυμνές απεικονίσεις, γλυπτά  και φωτογραφίσεις- αλλά σιχαίνεται την υποκρισία! Δεν ενοχλεί το γυμνό, αλλά η βία της πορνικής εικόνας, ως υπόσχεση ανταλλαγής ή ως υποταγή στην αντρική εξουσία. Το να βλέπεις συνεχώς το σώμα σου να προβάλλεται ως μέσο κάθε είδους συναλλαγής, ως κακοποιημέν﨔αντικείμενο” ή ως φτηνό, ανταλλακτικό προϊόν για διάφορες..υπηρεσίες. Έ όχι!

 clip_image018

Πολλοί άντρες, δυστυχώς, νομίζουν πως “κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια πόρνη”. Αυτό  όχι μόνο είναι ψέμα αλλά ισχύει το ακριβώς αντίστροφο. Οι πραγματικά ερωτικές γυναίκες δεν μπορούν να λειτουργήσουν πορνικά, γιατί γνωρίζουν τον έρωτα κι έτσι αρνούνται να αυτοκακοποιηθούν..γιατί περί αυτού πρόκειται.. Ενώ οι πόρνες, κρυφές και φανερές, υποδύονται τον ερωτισμό, δεν τον ζούν, αφού οι ίδιες έχουν υποβιβάσει το σώμα τους-και όχι μόνον- σε αντικείμενο. Αλλά ακόμη κι εδώ υπάρχει η φυλετική βία. Οι γυναίκες είναι γυμνές και πουλάνε προϊόντα, οι γυναίκες είναι πόρνες. Οι άντρες κατ’ εξαίρεσιν. Και μάλιστα οι περισσότεροι άντρες δεν θεωρούνται καθόλου πόρνοι όταν πηγαίνουν με μία πόρνη ενώ στην πραγματικότητα συμμετέχουν στην ίδια ακριβώς πράξη πορνείας! Απόδειξη γι’ αυτό είναι ο τρόπος που πρόσφατα αντιμετωπίστηκαν οι πόρνες που είχαν aids. Διαπομπεύτηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη αν και αυτό θα ήταν αδιανόητο να γίνει π.χ για τους πελάτες τους..

ralli   Εξώφυλλο, μεσημεριανό και μετά ίσως βουλευτής;

Σήμερα, λοιπόν, στην τάχα «εκσυγχρονισμένη» Ελλάδα του 2012, συνεχίζουμε να βλέπουμε διαφημίσεις όπου γυναίκες τρίβονται ημιτσίτσιδες σε ακριβά αυτοκίνητα σαν να ήταν γάτες, ή κάποιος τους βάζει χέρι στο μπροστινό κάθισμα, ή ανοίγουν το πλυντήριο πατώντας το κουμπί με τον πισινό τους! Είναι φυσικά πασίγνωστο, ότι όλες μας έτσι βάζουμε πάντα το πλυντήριο μπροστά!

Επίσης, χαμός γίνεται με την σεξιστική διαφήμιση σε πανώ στην επαρχία. Ίσως την περιβόητη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή πως η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο θα πρέπει τώρα να την μεταλλάξουμε στο Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο πορνείο!

 

Η μπάλα του σεξισμού καμιά φορά παίρνει και τους άντρες. Στα τηλεοπτικά πλέον πλατώ, κάποιες γυναίκες- “αφέντρες”, χιλιοφωτογραφισμένες σε glossy περιοδικά σε στάσεις “ξέκωλου” εκδικούνται πλέον σεξιστικά άντρες- αντικείμενα..Τους είπαν φαίνεται να έχουν όλοι το ένα πόδι λυγισμένο, να φαίνεται καλύτερο το….τους, έτσι λένε στις μοντέλες το επέκτειναν και στους άντρες!..Ένας δεξιά, ίσως να βαριέται και ξύνει τα ..Δηλαδή τι να πω πλέον! 

 stikoudi

Ο κρυμμένος σεξισμός. Πολλοί διαφημιστές καταφεύγουν στον λεγόμενο «κρυμμένο σεξισμό», όρο που υποδηλώνει σύμφωνα με καταχωρημένες μελέτες την υπόγεια έκφραση ανισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών. Παλαιότερο ένα τηλεοπτικό spot έδειχνε δύο πρωταθλήτριές μας του beach voley να διαφημίζουν ένα προϊόν. Την στιγμή που πηδούσαν ο φακός εστιαζόταν επαναληπτικά στα γεννητικά τους όργανα..

Το φαινόμενο αυτό όχι μόνον δεν είναι τυχαίο, αλλά είναι πολύ γνωστό σε όσους το έχουν αναλύσει. Σχετικές μελέτες του Messner έχουν αποδείξει τα ακόλουθα.

1.Τα γυναικεία sports μεταδίδονται στην τηλεόραση κατά 5% έναντι 95% των ανδρών. Όταν δείχνουν στιγμιότυπα από τα πλέον δημοφιλή γυναικεία sports, το τένις και το basketball, η κάμερα εστιάζει κατ’ εξακολούθηση κάτω από τις φούστες των τενιστριών ενώ φυσικά ποτέ δεν στοχεύει στα γεννητικά όργανα των αντρών όταν παίζουν τένις..

2. Ο ίδιος μελετητής αναφέρει πως οι σχολιαστές των αθλητικών ειδήσεων συχνά αναφέρονται στις αθλήτριες με λέξεις όπως «τα κορίτσια» προσδίδοντάς τους μια έννοια παιδιού ενώ δεν λένε «τα αγόρια» όταν μιλάνε για άντρες αθλητές.

Αναδημοσιεύω σχετικά: Από Antigoni Kalaitzi Σαβ, 2011-07-09 20:46 http://www.athensbars.gr/ta-mme-stin-ellada-einai-seksistika

πασχαλιδου

                                                                ... σύμφωνα με την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου... 

«Με ανάγκασαν να κάνω τη Eurovision. Εγώ ξεκίνησα με συνεντεύξεις, με την Αλιέντε, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, αλλά μετά η ΕΡΤ με ανάγκασε να κάνω τη Eurovision. Η αλήθεια είναι ότι ως γυναίκα στα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν έχεις πάρα πολλές επιλογές. Ένιωσα ακριβώς τι σημαίνει: «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» και είναι και πολύ πιο σεξιστική η Ελλάδα. Νομίζω ότι είναι πολύ πιο δύσκολο εδώ να είσαι γυναίκα. Θυμάμαι ότι είχα πάει σε μια εκπομπή της ΕΡΤ που την έκανε ο Λάλας και είχε θέμα το ποδόσφαιρο. Εγώ είμαι ποδοσφαιρόφιλη, παρακολουθώ το άθλημα αυτό εδώ και 20 χρόνια. Και όταν ήρθε η δική μου σειρά τι λέτε με ρώτησε ο κύριος Λάλας; «Θα πήγαινες με τον Ροναλντίνιο, σου αρέσει σαν άντρας;». Του ανταπέδωσα την ερώτηση: «Εσύ θα πήγαινες;». Αυτό δεν μου έχει συμβεί ποτέ. Στη Σουηδία δεν υπήρχε περίπτωση, θα του έκανα μήνυση. Στην κρατική τηλεόραση. Δεν υπάρχει αυτό».

clip_image016Σύμφωνα με την μελέτη Lovdal από το 1970 μέχρι σήμερα ο ρόλος της γυναίκας στις διαφημίσεις είναι της νοικοκυράς, που φροντίζει τα παιδιά και σερβίρει γεύματα, ακόμη κι όταν παρουσιάζεται ως εργαζόμενη ενώ κυρίως στις νυχτερινές διαφημίσεις μετατρέπεται σε σεξουαλικό αντικείμενο του πόθου. Είναι σε κάθε περίπτωση εξαρτώμενη κι υποδεέστερη του άντρα.. Μια ενδιαφέρουσα μελέτη για τον σεξισμό και την υπόγεια λειτουργία του στην κοινωνία έχει κάνει κι ο Bourdieu. Δεν το φανταζόσαστε ε;

  Όταν η διαφήμιση κανιβαλίζει. Την τελευταία δεκαετία η κατάσταση έχει αλλάξει δυστυχώς προς το χειρότερο. Ίσως, μάλιστα, την αρχή να σηματοδότησαν οι κατά πολλούς ρατσιστικές εικόνες της Benetton που εισήγαγαν ένα νέο κύμα βίας στην διαφήμιση.

Η διαφήμιση έχει εκτραχυνθεί παγκοσμίως και σε μερικές περιπτώσεις δεν εκφράζει απλώς τα γνωστά σεξουαλικά στερεότυπα που όλοι γνωρίζουμε, αλλά φτάνει κυριολεκτικά στα όρια του κανιβαλισμού! Στην Τσεχία κυκλοφόρησε μια τηλεοπτική διαφήμιση με το εξωφρενικό κανιβαλιστικό σλόγκαν «Θέλετε ζουμερά στήθια ή τραγανά μπούτια;» δείχνοντας στήθη και οπίσθια γυναικών ενώ διαφήμιζε τηγανητά στήθη και μπούτια κοτόπουλου από το Kentucky της Αμερικής, την γνωστή αλυσίδα K.F.C! Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή η διαφήμιση αφορά φαστφουντάδικα που πάνε παιδιά!

Παράλληλα στην Γαλλία μια αντίστοιχη “αλληγορικά πρόστυχη” διαφήμιση κινητοποίησε πολλές αντιδράσεις από γυναικείες οργανώσεις. Πρόκειται για μια διαφήμιση κρέμας γάλακτος της εταιρίας Suchard.

clip_image006

Το σλόγκαν είναι «Ακόμη κι όταν την ξαπλώσω, και την χτυπήσω αυτή παραμένει χυμένη». Ή άλλη διαφήμιση της ίδιας εταιρίας για σοκολάτες που δείχνει ένα γυμνό top model που δηλώνει. «Λέτε όχι αλλά εμείς ακούμε ναι».

Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία. Στην Γαλλία, τις ΗΠΑ και τις τέως Ανατολικές χώρες της Ευρώπης παρουσιάζονται οι πλέον σεξιστικές διαφημίσεις. Σ’ αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν νόμοι ή κώδικες δεοντολογίας που να προστατεύουν από την προσβολή της γυναικείας αξιοπρέπειας. Έτσι στην Γαλλία η οργάνωση (κατά του σεξισμού στην διαφήμιση) Meute οργανώνει μποϋκοτάζ και συσπειρώνει πολύ κόσμο. Οφείλουμε κι εμείς στην Ελλάδα να ξυπνήσουμε επιτέλους.. Πώς αλλιώς να το πω;

Αντίθετα στις μουσουλμανικές χώρες λόγω πουριτανισμού απαγορεύεται ακόμα και η επίδειξη του γυμνού σώματος στην τηλεόραση. Εκεί υπάρχει το αντίστροφο πρόβλημα της ανελευθερίας. Κάποιες καθολικές χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ν. Αφρική, το Μεξικό, ή οι Φιλιππίνες είναι αρκετά φειδωλές. Στην Σκανδιναβία, υπάρχει αρκετό γυναικείο γυμνό στις διαφημίσεις. Σε κάποιες χώρες οι ίδιες οι διαφημιστικές Ενώσεις προσπαθούν να αυτοπεριοριστούν. Είναι η περίπτωση του Καναδά, της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Αυστραλίας. Στην Ελλάδα όλα είναι ανεξέλεγκτα.

Κάποτε, όμως, πρέπει να το αντιληφθούμε. Το σεξιστικό πρόσωπο της κοινωνίας δεν αφορά μόνον στις γυναίκες που βλέπουν καθημερινά το σώμα τους, την σεξουαλικότητα και την γυναικεία τους ταυτότητα να εξευτελίζονται σε δημόσια θέα. Είναι θέμα γυναικών κι αντρών να μην επιτρέψουν στους αδίστακτους κερδοσκόπους να τους μετατρέπουν καθημερινά σε σεξουαλικά ανδρείκελα και ανεγκέφαλους- καταναλωτές.

Τι λέτε για έναν virtual ομαδικό βιασμό; Ας δούμε όμως την άθλια ρητορική ορισμένων..”διαφημίσεων¨” και εάν αυτές άξιζαν να ονομάζονται τέτοιες ή έπρεπε να απαγορευτούν γιατί βιάζουν πραγματικά με οπτικό τρόπο όχι μόνον την αξιοπρέπεια των γυναικών αλλά επειδή πλασάρονται σε τεράστια πανώ, μπορεί  να ωθήσουν και σε πιθανές εγκληματικές ενέργειες. Το ηλεκτρονικό περιοδικό Feministe  μας δείχνει αυτήν  που θεωρεί ως την πιο σεξιστική διαφήμιση του 2008 και απευθύνεται στον γνωστό designer ρούχων με τα εξής λόγια:

clip_image008

“ Σε ευχαριστούμε Duncan Quinn  που διαφημίζεις τα κοστούμια σου με την εικόνα ενός άντρα που φαίνεται να έχει στραγγαλίσει μια ημίγυμνη γυναίκα με εσώρουχα, πάνω στο καπό ενός αυτοκινήτου. Θα σ΄ αρέσει πολύ φαίνεται όταν βλέπεις εικόνες νεκρών ή μαστουρωμένων γυναικών που είναι αρκετά σέξυ για να πουλάνε αντρικά ρούχα”. Στο ίδιο μήκος κλίματος και η επόμενη διαφήμιση του Dolce @ Gabbana..Θα μπορούσε κάλλιστα ή όχι να υπαινίσσεται επερχόμενο ομαδικό βιασμό;

         clip_image010

Το πολύ ανησυχητικό είναι βέβαια, ότι η πλειονότητα αυτών των αφισών έχει ως target group δηλαδή κυριολεκτικά ως στόχο την νεολαία. Αυτήν την ένταση των σεξουαλικών ενστίκτων των νέων αλλά και την δίψα για σεξουαλική επαφή των εφήβων εκμεταλλεύονται οι μεγάλες αυτές διαφημιστικές εταιρείες προκειμένου να πουλήσουν οποιοδήποτε προϊόν θα κάνει έναν άντρα να αισθάνεται σούπερμαν όταν χτυπάει ή βιάσει ή και σκοτώσει μια γυναίκα!! Απίστευτο!

Playboy και βουλκανιζατέρ..

Και αυτές ακριβώς τις εικόνες χρησιμοποίησαν και γνωστά μέχρι πρόσφατα περιοδικά μιμούμενα αυτές τις αθλιότητες. Για να σας φέρω ένα και μόνο παράδειγμα δείτε πως μιμείται ο έλληνας φωτογράφος ακριβώς την παραπάνω σεξιστικότατη διαφήμιση του Duncan Quinn στην φωτογράφηση για το Nitro.. Μόνο που εδώ αντί να την έχει στραγγαλίσει την τραβολογάει από το μαλλί στο πάτωμα.. Φυσικά, ο Έλληνας, πιθανώς πιο εξοικειωμένος με εικόνες του playboy στα νιάτα του, προτίμησε να την δείξει ως κουνελάκι με βρακί σε σχήμα καρδιάς –sic- και τα πόδια διάπλατα ώστε να περιγράφεται σαφώς στο μαύρο σατέν η σχισμή του αιδοίου! Ήθελε την εικόνα πιό χύμα σαν αυτές που βάζουν τα βουλκανιζατέρ! Αυτό ήταν το …zeitgeist.. της μεγαλειώδους εποχής Κωστόπουλου, ΚΛΙΚ, ΝΙΤΡΟ, DOWNTOWN κλπ, που τόσο τίμησαν την βία του σεξισμού..

Φυσικά υπάρχουν πλέον και αντιδράσεις σε αυτό το χάλι. Και αυτές συχνά έρχονται με την μορφή των graffiti πάνω στις τσοντοαφίσες.. Είναι μάλιστα πολύ πιθανόν, εγώ αυτό πιστεύω, αυτά τα graffiti να τα γράφουν άντρες που σιχάθηκαν πια αυτήν την κατάσταση. Επιτέλους! Δεν είναι κανείς κομπλεξικός ούτε πουριτανός όταν καταγγέλλει την σεξιστική βία! Έρωτας και σεξιστική βία είναι αντίθετες έννοιες. Καιρός να το καταλάβουμε! Γιατί ο έρωτας κι ο ερωτισμός είναι ελεύθερες κι απελευθερωτικές ενέργειες. Δεν είναι η σκλαβιά κανενός καταναγκασμού..

clip_image012   clip_image014

                                                                                 From Oxford street

  sexism-poster

sexism right

Video που τραβήχτηκε από παλιές εκλογές στα ΤΕΙ Πειραιά, όπου η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ γιορτάζει διακορεύοντας με μπλε πέη πράσινα κοτόπουλα και μια πλαστική κούκλα! Παράλληλα χειρονομούν χυδαία και φωνάζουν σεξιστικά συνθήματα, όπως και η πλευρά της ΠΑΣΠ που φοράει πράσινα μπλουζάκια! Αυτό είναι το επίπεδο χουλιγκανισμού και σεξιστικής καφρίλας που διέπει υποτιθέμενους ενήλικες “επιστήμονες”..που συνοδεύεται από προφανές έλλειμμα παιδείας και κουλτούρας.

                                         FEMINISM IS THE “RADICAL” NOTION THAT WOMEN ARE PEOPLE !

assets_LARGE_t_420_54029544

                          Δεν ντρεπόμαστε για το σώμα μας αλλά αποφασίζουμε εμείς πως θα το χρησιμοποιούμε

 

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Παναγιώτης Τέτσης, ο Έλληνας Cezanne. . μετοίκησε στο φώς. .

 

Θυμάμαι κάποτε ο γλύπτης Ζογγολόπουλος μου έλεγε με έμφαση.. το έργο πρέπει να αναπνέει.. Μα τι άλλο από αναπνοές είναι τα έργα του μεγάλου κολορίστα Παναγιώτη Τέτση που αναδίδουν έντονο φώς και παλλόμενο, ανθισμένο χρώμα; Ο Τέτσης, ο Έλληνας Cezanne φεύγοντας πήρε πίσω του ένα μεγάλο κομμάτι της Ελλάδας που αγαπήσαμε, με τα ασπρογάλανα τοπία της Ύδρας, τα μεθυσμένα στο φως λουλούδια, τα ασημογάλαζα ρομαντικά του φώτα, τα φανταχτερά τολμηρά του αιθέρια κόκκινα, τα φλογισμένα κίτρινα..Την εποχή του μοντερνισμού και της εννοιακότητας εκείνος συνέχισε να ακολουθεί  το φωτισμένο του ταλέντο και δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει παρά να εντρυφήσει στην οραματική του κλίση. Με αφορμή την έκθεση με νέες προσωπογραφίες του γνωστού ζωγράφου Παναγιώτη Τέτση, που έγινε στην γκαλερί Νέες Μορφές τον Ιανουάριο του 2006, συζητήσαμε μαζί του για την μακρόχρονη πορεία του, την πορεία της ζωγραφικής, τους νέους καλλιτέχνες κ.ά.

                                                                                                                                                                      Της Βασιλίκας Σαριλάκη

 

Ζωγραφίζετε 55 χρόνια τώρα συνεχώς. Με την προσωπογραφία ειδικά, ασχολείστε από 25 ετών.. Τι παρατηρούσατε τότε στην ανθρώπινη μορφή και τι σήμερα; Τι έχει αλλάξει στην προσωπογραφία;

Προσωπογραφίες έκανα και πριν πάω στην Σχολή Καλών Τεχνών. Είχα ζωγραφίσει την μητέρα μου, τον εαυτό μου, φίλους μου κ.λ.π. Κάποια πράγματα μπορεί να εξελίχθηκαν καθώς κυλούσε ο χρόνος αλλά το κύριο μέλημά μου παρέμεινε. Δεν θέλησα ποτέ να κάνω απεικόνιση, μια σχεδόν φωτογραφική αναπαράσταση, αλλά να εκφράσω την ολόσωμη μορφή του ανθρώπου, τον ψυχισμό του, μέσα από την κίνησή του, τα χέρια του, την στάση του. Τους ανθρώπους τους ζωγραφίζω ολόκληρους. Ελάχιστα κεφάλια έχω κάνει. Ο ψυχισμός ενός ανθρώπου εκφράζεται μέσα από το σώμα του κι ιδιαίτερα με τα χέρια του. Πολύ περισσότερο μάλιστα, με μας τους μεσογειακούς που το σώμα μας κινείται συνέχεια και φυσικά τα χέρια.

Ποιο ήταν το σημαντικότερο πράγμα που σας δίδαξε ο Πικιώνης κι ο Γκίκας που εσείς προκρίνετε ως τους κατεξοχήν δασκάλους σας;

Τις νεότερες αντιλήψεις που είχαν για την τέχνη σε σχέση με τα υπολείμματα της Σχολής του Μονάχου που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Σχολή Καλών Τεχνών. Δεν καταδικάζω την Σχολή του Μονάχου, την εκτιμώ πολύ γιατί μεγάλοι ζωγράφοι όπως ο Γύζης, ο Λύτρας, ο Ιακωβίδης προέρχονται από εκεί, αλλά ο Πικιώνης κι ο Χατζηκυριάκος πρέσβευαν τις αντιλήψεις της σύγχρονης τέχνης του 20ου αιώνα.

    tetsisathens_thumb2_thumb2

 

Από το ’53 ως το ’56 που ζήσατε στο Παρίσι, είχατε επαφές με τον Θ. Τσίγκο και τον Γ. Γαϊτη; Σας επηρέασε καθόλου η εξπρεσιονιστική γραφή τους ή άλλοι Γάλλοι ζωγράφοι;

Δεν με επηρέασαν καθόλου. Είχαμε κάποιες φιλικές επαφές, μου πήγαινε περισσότερο η ζωγραφική του Τσίγκου, που ήταν και γλυκύτατος άνθρωπος παρά του Γαϊτη. Μου άρεσαν πολλοί σύγχρονοι ζωγράφοι της Γαλλίας αλλά αυτός που ήταν τότε η ελπίδα της Γαλλίας ήταν ο Buffet. Έκανε μια ζωγραφική μνημειώδη κι είχε ασχοληθεί με ορισμένα θέματα επίκαιρα εκείνη την εποχή, όπως την σκληρότητα του πολέμου. Δυστυχώς μετά ξεφούσκωσε. Αυτός που θεωρώ πολύ σπουδαίο ζωγράφο είναι ο De Stael. Έχει ψυχισμό, ευαισθησία και τόλμη. Τώρα που έχει πεθάνει τον εκτιμούν ακόμη περισσότερο.

 

tetsisboukalia_thumb3_thumb3

 

Έχετε πει ότι σας άρεσε κι ο Μιχάλης Οικονόμου.. Τι ωραίος ζωγράφος! Φως, χρώμα, μεταφυσικό βάθος..

Βεβαίως, βεβαίως, όλα αυτά, ο Μιχάλης Οικονόμου, σπουδαίος ζωγράφος, όπως κι ο Νικόλαος Λύτρας που ήταν πολύ σημαντικός ζωγράφος..

Από το ΄60 και μετά κάνετε κι εσείς τοπιογραφία. Τοπία της Σίφνου, κι αργότερα πολύ ωραία λάδια κι ακουαρέλες της γενέτειράς σας της Ύδρας, νεοκλασικά, κ. λ. π. Στην έξαλλη εκείνη εποχή του μοντερνισμού άλλοι συνάδελφοί σας όπως ο Κεσσανλής, ο Τάκις, κ. λ. π ήταν πολέμιοι του τελάρου με την γνωστή έννοια. Δεν σας ενοχλούσε που σας θεωρούσαν κλασσικό;

Στις αρχές, όταν γύρισα το ’58, τα έργα μου τα θεωρούσαν πολύ τολμηρά. Ύστερα, όταν φούντωσε η αντίληψη ότι για να είσαι εξελιγμένος πρέπει να κάνεις «αφηρημένη» ζωγραφική, με είχαν σαν το μαύρο πρόβατο. Σιγά- σιγά κατάλαβαν ότι αυτό που έκανα έχει το προσόν μιας ποιότητας, είναι κάτι ειλικρινές, χωρίς ακρότητες. Κι αυτό νομίζω, το εκτίμησαν με τον καιρό όλοι, ακόμη κι αυτοί που στην αρχή με έβλεπαν περιφρονητικά κι έλεγαν ότι « πάει, αυτός ο καημένος κόλλησε, ξέμεινε στην ζωγραφική».Με κατηγορούσαν τότε γιατί έκανα ζωγραφική και μάλιστα παραστατική. Όμως για μένα η παράσταση είναι μόνο μία αφορμή, δεν είναι ο σκοπός μου να αναπαραστήσω. Αν προσέξετε τα έργα μου θα δείτε ότι είναι πολύ λίγο παραστατικά Συμπτωματικά είναι παραστατικά, στο βάθος, η οργάνωση του πίνακα μπορεί να καταλήξει στην πλήρη αφαίρεση. Με βλέπουν.. έτσι.. με συγκατάβαση. Έ τι να γίνει;

 

tetsisaspro_thumb2_thumb2

 

Η αλήθεια είναι ότι ενώ πολλοί στο διάβα του 20ου προεξόφλησαν τον θάνατο της ζωγραφικής σήμερα φαίνεται πως η ζωγραφική αναδιπλώνεται, με εννοιακότερο πρόσωπο..

Επιτρέψτε μου να σας αναφέρω το παράδειγμα ενός νεότερου φίλου μου που έκανε μια έκθεση στο Ελληνικό Κέντρο Πολιτισμού στην Νέα Υόρκη. Άνθρωποι με αντικειμενικό κριτήριο είπαν ότι έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση. Πήγε πολύς κόσμος και μάλιστα υπήρχαν άνθρωποι που πήγαιναν να την δουν καθημερινά! Έλεγαν πως δεν βλέπουμε πια τόσο καλή ζωγραφική. Κι οι New York Times του αφιέρωσαν μισή σελίδα επαινετικής κριτικής. Μισή σελίδα; Εδώ δυο λεξούλες να σου γράψει αυτή η εφημερίδα είναι πολύ σημαντικό πράγμα..

Εννοείτε προφανώς τον Γιώργο Ρόρρη.. Έχει εξελιχτεί πάρα πολύ καλά τα τελευταία χρόνια..

Ας μην το εξατομικεύσουμε. Υπάρχουν καλοί πολλοί νέοι ζωγράφοι στην Ελλάδα.

 

tetsishydra_thumb2_thumb1

 

Ναι, αλλά όπως ξέρετε κι εσείς που διδάξατε στην Καλών Τεχνών από το ’76 ως το ’92 και γίνατε και Πρύτανης, όλο και λιγότεροι ασχολούνται με την ζωγραφική. Τελικά η ζωγραφική αναζήτηση της νέας γενιάς εμπλουτίζεται από τα νέα μέσα έκφρασης ή φθίνει;

Η κάθε γενιά έχει τις δικές της ρίζες και μέσα έκφρασης, κι αποφέρει τους δικούς της καρπούς.

Όσο για τα νέα μέσα, video, Internet, κ. λ. π δεν τα γνωρίζω καλά.

 

tetsis

Από τους ξένους σύγχρονους ποιους εκτιμάτε; Τον Lucian Freud, τον Richter..

Ο Lucian Freud είναι μεγαλύτερος σε ηλικία κι από μένα. Είναι σπουδαίος ζωγράφος. Προχώρησε σιγά – σιγά κι ορισμένα από τα έργα που έκανε τις 2 τελευταίες δεκαετίες είναι συγκλονιστικά. Νομίζω πως δίκαια έχει τόση απήχηση στο ευρύ κοινό που έχει ως αποτέλεσμα, από ότι έχω ακούσει, να είναι ο πιο ακριβός εν ζωή ζωγράφος στον κόσμο. Πολύ καλός είναι κι ο Aouerbach, ένας ζωγράφος με εξπρεσιονιστική γραφή. Αν παρατηρήσετε θα δείτε πως οι δυναμικοί ζωγράφοι δεν είναι βρετανικής προέλευσης αλλά εισαγωγής. Διότι κι ο Lucian Freud όπως ξέρετε, είναι γερμανοεβραίος, ανιψιός του Sigmund Freud.

tetsis photo

Κάποιοι δικοί μας αν ήταν στο εξωτερικό θα είχαν πολύ μεγαλύτερη απήχηση. Ο Νίκος Χουλιαράς για παράδειγμα δεν θα μπορούσε αν ήταν στην Βρετανία να είχε πιθανόν την φήμη του Hockney;

Βεβαίως, βεβαίως, ο Χουλιαράς είναι έκτακτος, πολύ ωραίος. Κι αυτός, κι ο Σεμιτέκολο είναι εξαίρετοι ζωγράφοι.

 

                    tetsisbluechairs2_thumb2_thumb2         tetsis2_thumb2_thumb3

Έχετε πει πως η Ελλάδα δεν παράγει σήμερα νέες ιδέες, και νέες αντιλήψεις στον πολιτισμό.

Ναι, ήταν πάντα μια χώρα που ακολουθούσε.

Τι φταίει γι΄ αυτό;

Πάρα πολλά. Φταίει ότι εμείς είμαστε στην άκρη της Ευρώπης, ενώ το καζάνι βράζει στην κεντρική Ευρώπη, την Γαλλία, την Γερμανία και παλαιότερα την Ισπανία. Και βέβαια όταν η Αναγέννηση ανθούσε σ΄ αυτές τις χώρες η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από έναν απολίτιστο κατακτητή. Αυτό να το υπογραμμίσετε. Εγώ δεν χωνεύω τους Τούρκους. Γιατί αυτοί μας έχουν κληρονομήσει μια κατάρα και δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σκεφτείτε ότι αυτά τα μεγάλα ταλέντα που είχαμε ο Γύζης, ο Λύτρας, τι τους χώριζε από την Επανάσταση; Ούτε μισός αιώνας. Είναι ένα θαύμα κι αυτό που έγινε μετά.

tetsistrapezimekokkinafrouta_thumb3_

Εσείς για ποιο πράγμα θα θέλατε να καταγραφείτε στην Ιστορία της Ελληνικής ζωγραφικής; Οι περισσότεροι σας θεωρούν έναν φοβερό κολορίστα, άλλοι εστιάζουν στον τρόπο που αποδώσατε το ελληνικό φως..

Γιατί τα χωρίζουνε; Δεν το καταλαβαίνω.. Οι τεχνοκριτικοί θέλουν να τα βάζουν συνέχεια σε συρταράκια και κουτάκια.. Μα το φως, το σχέδιο και το χρώμα συνυπάρχουν, είναι μαζί.

Με τα χρόνια, η ζωγραφική, σας είναι πιο εύκολη ή πιο δύσκολη;

Πάντα είναι δύσκολη. Ειλικρινά σας το λέω. Πάντα είναι δύσκολή.. Θέλει πολύ ιδρώτα. Στην αρχή έχεις μια εικόνα της σύνθεσης. Μετά διαλέγεις τα βάρη, τις αντιθέσεις και συχνά προκύπτουν πράγματα που ανατρέπουν τελείως την αρχική σύνθεση. Ωστόσο πάντα με ευχαριστούσε να ζωγραφίζω.

tetsisblue_thumb2_thumb1

Γυρνώντας προς τα πίσω ποιο θα αναγνωρίζατε ως το πιο αγαπημένο σας έργο;

Ξέρω κι εγώ;.. Μια βάρκα που έχω κάνει κι ανήκει στην δωρεά που έχω κάνει στην Εθνική Πινακοθήκη.. Είναι μια βάρκα ..που είναι μόνη της ..και την βλέπω από ψηλά..

Tetsis varka

Γιατί σας αρέσει αυτή η βάρκα;

Γιατί; Γιατί έχει την μοναξιά.. και φαίνεται από πάνω το νερό σκούρο, και διακρίνεται λίγο η ανταύγειά της από κάτω.. άμα την δείτε θα καταλάβετε. Μπορείτε να την δείτε στην έκθεση που θα κάνω το καλοκαίρι στο Ίδρυμα Γουλανδρή.

Θα την δω οπωσδήποτε. Σας ευχαριστώ πολύ.

 

tetsislouloudia_thumb3_thumb2

Panagiotis Tetsis

 

 

 

 

 

 

 

In the light of the exhibition of portraits by the  well-known painter Panagiotis Tetsis that was held at the Nees Morfes gallery (2005) we met up with the artist to discuss his long career, the ups and downs of painting, and the younger generations of artists.

                                                                                                                                                                      By Vassilika Sarilaki *

Vassilika Sarilaki. -You’ve been painting for 55 years on the trot. You’ve been painting portraits in particular since you were 25 years old. What did you notice about the human form then and what now? What’s changed in portraiture?

Panagiotis Tetsis . -I was painting portraits even before I went to the Athens School of Fine Arts. I’d painted my mother, my self, friends and others. Certain things may have developed over the years, but my main focus has remained the same. I never wanted simply to depict, to paint an almost photographic reproduction; I wanted to capture the person’s full-length form, the way they think and behave through their movements, their hands, the way they stand. I paint the whole person. I’ve only done a few heads. A person expresses their mental world through their body and especially through their hands. Of course, this is even more true of us Mediterraneans, whose bodies and, of course, hands—are constantly mobile.  

V. S. What was the most important thing you learnt from Pikionis and Ghikas, the two artists you consider your most significant teachers?

P. T. Their views on art, which were more modern than those held by the remnants of the Munich School that still dominated the Athens School of Fine Arts at the time. I’m not condemning the Munich School—in fact I have a lot of respect for it because it produced a number of great artists, including Gysis, Lytras and Iakovidis—but Pikionis and Hadjikyriakos had taken on board twentieth-century conceptions of contemporary art.

    tetsisathens_thumb2

V. S. Were you in contact with T. Tsingos and G. Gaitis between ’53 and ’56 when you lived in Paris? Were you influenced by their expressionist style or by other French artists?

P. T. They didn’t influence me at all. We were all quite friendly. Tsingos was a really sweet person and his painting suited me more than Gaitis’. I was into a lot of contemporary French artists, but France had pinned all its hopes on Buffet back then. His painting was monumental, and he’d addressed certain topical themes of the era, including the harshness of war. Unfortunately, the wind went out of his sails after that. De Stael is the painter I consider most important. His work is graced with soul, sensitivity and daring. They appreciate him even more now that he’s dead.

tetsisboukalia_thumb3

V. S. You’ve said you like the work of Michalis Economou. What a great painter! Light, colour, metaphysical depth…

P. T. Of course, all that. Michalis Economou was a great artist, just as Nikolaos Lytras was a very important painter.

V. S. You’ve been painting landscapes since the Sixties. Views of Sifnos and later very fine oils and watercolours of your home island, Hydra, neoclassical mansions and the like. Modernism was at its most frenzied at the time, and certain of your colleagues—Kessanlis and Takis among them—had declared themselves committed enemies of canvas. Weren’t you upset that they considered your work classical?

P. T. Early on, after I came back to Greece in ’58, they considered my work very daring. Later, when the perception caught on that you had to be ‘abstract’ to be an evolved artist, I was considered something of a black sheep, but they slowly realized that my work had the merit of quality, that it was honest and free of extremes. And I think everyone came to appreciate that in time, even those who’d had nothing but scorn for me back then, saying “the poor man’s had it, look how backwards he is, stuck on painting”. They had it in for me because I was painting, and figurative works at that. But for me, representation is just my starting point, not my goal. If you look at my works carefully, you’ll see they’re hardly representational at all, that they just happen to be figurative; that deep down, the paintings are organized in a way that can lead to complete abstraction. They’re a bit condescending toward me. But what can you do?

tetsisaspro_thumb2

V. S. It’s true that despite the numerous occasions on which painting was declared dead during the 20th century’s, the art-form has bounced back in a more conceptual form.

P. T. Allow me to cite the example of a young friend of mine who staged a show in New York’s Hellenic Culture Centre. People employing objective criteria said he’d made a great impression. A lot of people went, in fact there were a lot of people who went every day, saying they rarely got the chance to see such good painting any more. And the New York Times art critic dedicated a whole half page to singing his praises. A half page? A couple of lines in that paper’s a big deal!

V. S. You must mean Giorgos Rorris. He’s come on a lot in recent years.

P. T. Let’s keep things general. There are a lot of good young artists in Greece.

tetsishydra_thumb2

V. S. Yes, but as you know from your time at the School of Fine Arts, from ’76 when you started teaching to ’92 when you left as Chancellor, fewer and fewer artists turn to painting. Would you say the younger generation’s painting quests have been enriched or detracted from by the new media?

P. T. Every generation has its own roots and means of expression and reaps its own rewards.

As for the new media, video, Internet and the rest, I’m not really all that familiar with them.

tetsisflowers_thumb3

V. S. Which contemporary foreign artists do you hold in high regard? Lucian Freud, Richter…

P. T. Lucian Freud is even older than I am. He’s a great artist. He’s kept on gradually moving ahead, and some of the works he’s painted in the last two decades are amazing. I think he deserves his reputation with the general public that has made him, from what I hear, the most expensive living painter in the world. Auerbach, who paints in the expressionist style, is also good. If you look closely, you’ll see that the most powerful artists tend not to be of British extraction, but imports. Lucian Freud, for example, is a German Jew, Sigmund Freud’s nephew.

V. S. Some of our artists would enjoy a greater response if they lived abroad. If Nikos Houliaras, for example, was in Britain, couldn’t he be as famous as Hockney?

P. T. Sure, Houliaras is exceptional. Both he and Semitekolo are very fine artists.

 

              tetsisbluechairs2_thumb2         tetsis2_thumb2

V. S. You’ve said Greece today doesn’t produce new ideas or new conceptions on culture.

P. T. Yes, Greece has always been a country that follows.

V. S. Why is that? What’s to blame?

P. T. Lots of things. Our being on the edge of Europe while the action is in central Europe, in France and Germany and before that in Spain. And, of course, while the Renaissance was flowering in these countries, Greece was subject to an uncivilized conqueror. You can underline that. I don’t like the Turks. Because their legacy is a curse: we can’t raise our heads high. Just think how little time there was between great talents like Gyzis and Lytras and the War of Independence: not even half a century. It’s a miracle they emerged in such a short space of time.

tetsistrapezimekokkinafrouta_thumb3

V. S. What would you like to go down in the history of Greek painting for? Most experts consider you a superb colourist, others focus on your rendering of the Greek light.

P. T. Why should they separate them. I don’t understand that. Art critics always want to put the two in separate compartments, but light, drawing and colour coexist, they’re together.

V. S. As the years go by, has painting got easier or more difficult for you?

P. T. It’s always difficult. And I say that sincerely. It’s always difficult. You need to sweat a lot. In the beginning you have an image of the composition. Then you choose the weights, the contrasts, and things often crop up that subvert the initial conception completely. But I still always enjoy painting.

tetsisblue_thumb2

V. S. Looking back, what would you recognize as your best-loved work?

I don’t know. A boat I did that’s part of the donation I made to the National Gallery. A boat…alone…viewed from above.

V. S. Why do you like the boat?

P. T. Why? Because it exudes loneliness…and the water looks dark from above, and you can just make out its sheen from below…you’ll know what I mean if you see it. You can see it in the exhibition I’m staging at the Goulandris Foundation in the summer.

V. S. I’ll make sure I do. Thank you very much.

tetsislouloudia_thumb3

tetsisinterior1976_thumb4

*Vassilika Sarilaki is an art historian.

 

 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

De profundis: Το Art Noise με τον Κώστα Βαρώτσο στο Αίτιον web tv

Το Art Noise, σας παρουσιάζει με χαρά την νέα τηλεοπτική εκπομπή του που φιλοξενεί το web tv Αίτιον. *
 
Στην πρώτη μας εκπομπή κάνουμε μια de profundis, ευχάριστη και εφ’ όλης της ύλης συζήτηση με τον διάσημο Έλληνα γλύπτη Κώστα Βαρώτσο. Παρουσιάζουμε και σχολιάζουμε τα έργα του τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ψηλαφώντας την διαδικασία δημιουργίας του έργου, την διασύνδεσή του με την κοινωνία και το περιβάλλον. Η δημόσια τέχνη έχει ειδικό βάρος στην συζήτησή μας όπως και ο ρόλος της τέχνης στην ελληνική πραγματικότητα και την σημερινή συγκυρία. Πρόκειται για μια απόπειρα όχι μόνον μιας “τηλεοπτικής αναδρομικής” ενός σημαντικού καλλιτέχνη που περιλαμβάνει αρκετή εικόνα και πληροφορίες αλλά για μια εκπομπή κατάθεσης απόψεων στον πολιτισμό και την κοινωνία.



* Το Αίτιον γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και αποτελεί ένα κίνημα τέχνης, πολιτισμού και επιστημών που αντιπαρατίθεται στην τυποποίηση, τη μαζοποίηση, την εμπορευματοποίηση της τέχνης, τον πνευματικό ευνουχισμό, την ισοπέδωση της κουλτούρας και των πολιτισμικών μορφών που παράγονται.


Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Nomadic artists: Nostos* for the “bare – life”?

       Nikos Charalambidis, Rietveld's Red Blue Chair blocked in a traditional loom [2006]                                                           
                                               
Nikos Charalambidis, Rietveld's Red Blue Chair blocked in a traditional loom, 2006

                                                                                                                                                                   By Vassilika Sarilaki
What’s the role of cultural nomadism nowadays? How the artistic residencies influence contemporary artists? Do nomadic artists have a desire to experience the “otherness” and “bare-life” in any cost in order to find the truth for themselves and their artwork? What’s the result of comparing different cultures and having cross-cultural experiences? How valuable can be the concept of a nomadic art evaluation in everyday life? Do we still believe in postmodern values or something different is about to rise? We looked upon the nomadic experiences and artworks of four Greek artists who answered our questions and helped us to enlight the topic..
 
Displacement has always played an important role in 20th century art, starting from impressionism till nowadays. It is known that even some art movements were influenced by this. Artists known as fauves, -Gauguin, Matisse, e. t. c -were constantly travelling abroad to get some artistic experiences and inspirations. European people have always been migrating to USA for economical or other reasons and at the dawn of the 20th century (between 1850 and 1914) as Glynn, (2011) states “over 50 million Europeans migrated to North and South America. Ireland, Italy and Sweden contributed, over 15 million of these emigrants”.
Artists’ emigration to America continued all along the Modernist period. In a way, we can claim that the New York’s abstraction movement was based on foreign artists. Moreover, the New Bauhaus was established in Chicago after the Nazi’s attack to Weimar. Fluxus was also a multinational movement expanded all over the world. Artists always travelled a lot and worked in different places.

clip_image002         

             Alexandros Georgiou, Group of Forgotten Gods, Mixed media processed photograph, National Museum of Contemporary Art 

It  is common knowledge among art historians that the avant garde in Modernism was built upon a number of artists, the great majority of whom, lived in the metropolises of Europe, the USA and Russia. Artists moved from poor countries to richer ones in order to have a carrier. Those days, however, travelling, staying abroad or moving to cities, such as New York or Paris, was a personal choice but not an indispensable move in order to become famous.
Today, we live in a more globalized world. For that reason, artists who want to become really eminent are obliged to travel continually to different countries in order to establish an international carrier. They should also participate in certain artistic residencies, several biennials or other big expositions and symposia.

Ptak, (2011), refers to residencies and says that “the basic goals of residency programmes is individual artistic development and the pursuit of experimentation. Nowadays, residencies are often incorporated into the core of artistic practice which allows geographical imbalances to be redressed, signalling an end to artistic discourses based on one-way traffic”.

As Denson (2012) also states “It's now over two decades since some of us--critics, theorists, artists--called for a nomadic valuation and criticism of art--a valuation and criticism encouraging us to diversify the cultural terrain with the contributions of indigenous artists the world over. If there is a nomadic enterprise today, it is no doubt that of the consumption of culture; and if there is a nomadic profession, it surely must be that of the globally-attuned artist.”
Additionally to this, from some years and on we are attesting a new phenomenon. Some artists choose to leave their rich home countries and move in emerging and developing countries for creative purposes. And after a long period of time they return home and present their work as being witnesses of another culture.

As Palomino, (2010) states “At the actual flow of globalized commodities, interchanges, transportation, technology, global financial investments, communicational networks, international migrations movements, tourism etc the figure of the artist has become a witness and an actor of his time.” This is the case of four following Greek artists we are going to present, Alexandros Georgiou, Georges Drivas, Nikos Charalambides and Dimitris Alithinos.. There are, certainly, some other important artists...

clip_image004
 
Alexandros Georgiou, 42 years old, was well known as a young artist in Greece, even from the time he was still a student in the Greek Athens School of Fine Arts, from the series of photos (of an intimate existential character) appearing in the “Spring Collection” exhibition of the “Deste Foundation” of the famous collector Dakis Ioannou. After graduating the School of Fine Arts he went to New York, he prepared a MSc at the School of Visual Arts of New York and participated in various international exhibitions.

Why did I choose to present him among others? The reason is because he is different. His difference from other similar nomadic artists is that he is not photographing neither exotic images nor melodramas or atrocities addressed to the Western eyes and international market. He is not creating photos of misery that humiliate Eastern people. He just collects relics, memories and embers of a culture that leans sinking to the West and sensitizes us about the real meaning of life. Another difference is perhaps the most important: whatever he lives, he lives it locally, from within and from his own for years now.

clip_image005
                       Alexandros Georgiou, Persepolis, Mixed media processed photo, Courtesy of the artist and Eleni Koroneou gallery

Alexandros, seeking for reality beyond media lies and the prejudice regarding life and art of the East, escaped from an atmosphere of the market and marketing of New York to a new, strong emancipation of his artistic representation by living and creating with entirely new materials from those of the West. In 2005 he decided to go to India and other Eastern countries and live there for a long time, till 2013. Returning he exhibited his artworks at the National Museum of Modern Art. Some questions emerge.
What really made Alexandros Georgiou to abandon his 7 year long stay in New York- the dream of every young artist of the “periphery”- and depart for his long term journey to India, Iran and Pakistan ?
Which was the path of his artistic quest up until then and what was his differentiation regarding the “reading of the world and art”?

 
Alexandros 5
      
             Alexandros Georgiou, Without My Own Vehicle India – Kids Wearing MacDonalds Clown Masks 2006-07, digital print on paper

His images – fragments and the comments that he sent to a number of selected participants in Greece- are coloured by the immediacy of a painful everyday reality of poverty, by a hybrid mist that bonds the sacred with the commercial, by personal poetic images, by colourful visions of deities that are erased by advertisements but still remain alive in the soul as the last sign of hope and faith. These images of spirituality emerge as in communion with life and pain and are presented as pure, experiential, honest and immediate revealing their own aesthetic, that of solitary transience that leaves, however, a permanent mark of longing. They are the exact paradigm of what Agamben was describing with the term “bare life”. By this term Agamben,  (1998), characterizes the made of life of many “excluded” and poor population, some kind of the “luben proletariat” in Marxist terms. . Alexandros is someone who familiarizes us with the “otherness” of the “bare life”. More in the following video…

 
 

 George Drivas  is an artist and filmmaker. He received an M.A. in Film and Media Studies at Freie Universitaet, Berlin, Germany and a B.A. in Political Science at the University of Athens, Greece. He is the recipient of numerous awards namely, Best Experimental Film Award at London Greek Film Festival, London, UK (2010), Special Mention at “Strange Screen”, Experimental Film and Video Festival, Macedonian Museum of Contemporary Art, Thessaloniki, Greece (2009) and others in Germany, Russia and USA.
 
drivas portait 
His work has been featured as a Tribute to him at the Athens's International Film Festival (2014), as a Solo Show at the National Museum of Contemporary Art, Athens, Greece (2009), and as part of a group exhibition or festivals all over the world. He mainly lives in Athens and Berlin and travels to different countries of the planet to create his artworks.

 
clip_image008

George’s work is interesting and strange. It’s like a compilation of contemporary mute scenes of Antonioni’s film using extraordinary black and white photos and a psychological thriller atmosphere. His work consists of some optical experimental “essays” about alienation, lonely citizens, “excluded” people, pollution, frustration, surveillance etc. He is exploring the “otherness” not only based on external cultural differences but also on our civil culture that produce alienated people, excluded persons e. t. c. He defines his concept as follows: “My story sounds old and new, depressing and promising, suicidal and creative and strangely enough at the same time by questioning its own possible existence, by investigating parts of our most primitive fears, by emerging from the aesthetics of a contemporary electronic observation of ourselves, it feels absolutely distant, familiar and haunting, all at once.” You can see his works here: http://www.drivas.org/

clip_image010

 

In Artfacts.net (2009) we read about his film “Empirical Data”: “With photographic technical mastery and an objective, almost scientific language, Drivas narrates stories that touch upon the subjects of alienation, social integration, the promise and the disappointment from interpersonal relations in a society of surveillance”.

 
 
drivas 4

Bailey, (2011) wrote at “Frieze Magazine” about his film "Sequence Error": "A microcosm that echoes Greece’s current economic crisis (...), the work exposes Greece’s situation within the framework of a system that turns people into numbers.".

drivas5

This year, Georges filmed “Kepler”. It was produced in Tbilisi, Georgia. Kepler is a political thriller of science fiction involving politicians, businessmen, toxic waste and waste management experts. It may be happening here and now or tomorrow in a distant place. The title of the film was taken by Kepler 186f , a distant, new found planet that raises expectations for a completely different future, since, according to scientists, he has similar soil, atmosphere and size to the earth, something that makes him potentially habitable. According to the creator of the film this is a planet that people could move to when the circumstances in Earth would be unbearable.

 

 
Drivas has created also other films in others countries. You can hear our recent conversation about his artistic experiences and nomadism here:  http://vassilika.tumblr.com/post/106451660372

If Alexandros Georgiou’s work is about experiencing the “otherness” and trying to find another way of life, more honest and fair to everyone in order to return to some primitive good values of life, George Driva’s work observes and criticizes the current alienation of the citizen in his familiar environment and explores the similarities and/or differences of East and West. I think that both of them they are motivated by Nostos in their works.
Both of them remind me of a contemporary Odysseus who is trying to return back Home and by trying this he is currently trying to find the essence of his life and soul, trying to find his true identity.. Alexandros is less introspective than George and his easy going character allowed him to stay a long time and absorb the Eastern way of life so his images became more free and emotional. George’s educational background and his character made him less influenced by the new environment and the form of his artwork remained almost the same..In fact he incorporated the new images and behaviours to his artistic code.

 
drivas3 
What I have also understood is that nomadic artists have learned to live mostly in a zen way of living. By living the moment and the present. I have realized that is possible to live another way of life without constant consumption. Moreover, I have learned that the western propaganda gives us often false picture for the countries of the East.
Nikos Charalambides, is another case of a brillant Cypriot artist, 40 years old, who lives for many years in Greece. He has created many works, installations and videos concerning Nostos and excluded population in a more political way. He mainly lives in Athens but he has created many artworks about the political situation of his homeland Cyprus. He has exhibited those works all over the world and he has also invented the nomadic museum, a rumbling museum.. He has also made an artistic intervention in Green Line, Cyprusm in 1989. At 2006 I interviewed him about his “nomadic” exhibition at the Turner Contemporary Art, London.
 
This is a fragment:
 
V. Sarilaki: You are preparing an important exhibition at Turner Contemporary Art in London . In this new political/interactive installation, you make a core reference to the Nicosia wall, to the Situationists, the anti-architecture of the Sixties, and more. How do all of these relate to the overall concept, and how do you use the Turner’s space?

 
N. Charalambides: Let’s start with the title, “NOCHELEIA: The C.I.A. Project”, which gives the viewer the impression that what they are about to see relates to some CIA secret mission with a Greek codename: “nocheleia” [languor]. It’s obviously an oxymoron I chose deliberately as the Social Gym, the activist programme of actions I follow, challenges social inertia and passivity of exactly this sort.
The C.I.A. Project (Cultural Imperialistic Activities), on the other hand, referes to the troubled situation in Cyprus and the Middle East . It is significant that the artists hosted by the project are the Atlas Group.

NOCHELEIA
In his recent "Exercises on Democracy", Nikos Charalambides, deals once more with the concepts of home, house and home, creating a heretical home biennial, "extending from the home of the artists participating in the White House, the flagship residence that houses the President of the United States and his family”.

charalambides                            
                              CIA's propaganda kiosk, Christmas crib made out of Israeli old weapons, Nicos Charalambidis, 2003

 Dimitris Alitheinos,  60 years old, another Greek nomadic artist has confirmed also this to me when I onced interwied him. He is a famous and dynamic artist. From 1981 until today he has made 175 Concealments, a life project that stretches across the globe, from Thessaloniki to Istanbul and Machu Picchu, in Varanasi, Patras to Venice and from Cyprus to the Cook Islands and Easter Island. Essentially, he is hiding on earth paintings and constructions that he creates or other works and objects, in the presence or not of public, in an effort to rescue the cultural memory of ethnicities.

 
alithinos-GAL-5_249256_9DU542
 

I was reading the other day an article of Mazower, (2014), saying that the concept of the nation-state fights back and that its abolition is not performed as it was suggested in the era of globalization. As he states, “The era of globalisation was always one of instability and in Mexico, East Asia, and Russia, the costs of crisis were evident to those who cared throughout the 1990s. But it was only a decade later, when the failure of Lehman Brothers and its aftermath robbed Americans and Europeans of their faith in capitalism that perceptions started to change where it counted. Since then, power has shifted back towards the state. It was, after all, taxpayers who bailed the banks out.”

So nation or nationality was not concepts “to get rid off” easily. Maybe the global markets prefer us not to be identified to a major national entity and to be atomistic and easily manipulated but this thought is too much superficial and anti-human. Human being is a social being and some golden boys many times forget it. Nomadic artists help us to realize that the Nostos, the need to return Home, (that each person may appoint as his home country) is also a return to a real homeland which is still important. And what gives them an importance is returning to the soul.
The crisis in Greece which has become humanitarian taught me that we can live with less. In addition to this, no one could ever be happy when everyone else around him is unhappy. The same applies to nations and countries especially in our world where communication is global. To care about the “here and now” finally means to care about everywhere.
And this, I think, worth it.

I will end this post with the words of a wise and eminent art critic Denson, (2012) :
Because the world's many cultures offer so many models of reality and identity existing simultaneously, because there are so many societies and cultures converging in a global community, because discourse is being negotiated among them and because we are recognizing multiple histories of the world, we require a critical attitude that rides with the shifts in civilization's discourse. The best of today's artists and critics are ready to visit the models of any given community―ideological, spiritual, political, economic, technological, scientific, aesthetic―at any given time without obstructing communication or insinuating personal models on them. This doesn't mean that we must have expertise in a model or even accept it personally, only that we be ready to relinquish our dreams of domination for an acknowledgement of the world's diversity.


References

Agamben, G. (1998), Homo Sacer: Sovereign Power and Bare Life. Stanford UP, Print. ISBN 0804732183.

Denson, R. (2012), Nomads Occupy the Global Village: Left Political Art Timeline, 2001-2012, Huffpost Art and Culture On Line, Available at : http://www.huffingtonpost.com/g-roger-denson/nomads-occupy-the-global-_b_1464387.html. (Accessed 31 December 2014).

Glynn, I. (2011), Emigration Across the Atlantic: Irish, Italians and Swedes compared, 1800–1950, site EGO, European History On line, Published: 2011-06-06. Available at http://ieg-ego.eu/en/threads/europe-on-the-road/economic-migration/irial-glynn-emigration-across-the-atlantic-irish-italians-and-swedes-compared-1800-1950#. (Accessed 27 December 2014).

Mazower, M. (2014), After the crisis, the nation state strikes back, Financial Times, On line, Published: 26/11/2014. Available at http://www.ft.com/intl/cms/s/0/61915746-756e-11e4-a1a9-00144feabdc0.html#axzz3NQwvyHk9. (Accessed 31 December 2014).

Palomino, J. (2010), Nomadism, Performativity and democratic criticism in contemporary art practices, recherché, doctoral studies programme, Finnish Academy of Fine Arts, Helsinky,( p. 3), (on line), available at : http://www.jesuspalomino.com/Comunes/DocPress/12-04-17_PubArt.pdf. (Accessed 8 December 2014).

Ptak, A. (2011), RE-tooling RESIDENCIES: A Closer Look at the Mobility of Art, page 10, Available at <http://re-tooling-residencies.org/media/upload/img/ReToolingResidencies_INT.pdf>. (Accessed 27 December 2014).
Sarilaki, V. (2006), Nocheleia: the C.I.A. Project, On Line interview, Available at: http://www.whitehousebiennial.com/portfolio/exhibition.( Accessed 31 December 2014).

 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...